güniZi

yıllar sonra şehre geri dönünce Günizi, o otele gitti, son kez kahvaltı ettikleri.
gecenin dördünde aramışlardı oteli sabah kahvaltınız kaçta başlıyor diye, biz yoldayız da demişlerdi gülüşmelerle. halbuki otelin dibindeydi evleri ve o saatte tüm aşıkların yaptığı ibadeti yapıyorlardı. sabahı etmişlerdi sonra da kahvaltı.
o sabah oturdukları masaya oturdu Günizi ama kahvaltı söylemedi, edemezdi. Emir'in en yakın arkadaşının telefonu getirmişti onu yeniden şehre. bunca zaman sonra yeşil bir sandığa sakladığı hatıraları hiç sararmadan açılıp serilmişti hayatına itina ile bir çeyiz gibi. Miray çay severdi çay söyledi o da kendine, herşeyi ama herşeyi anlatmalıydı ona artık, gelince. bir tek Miray onu yargılamadan dinler ve ne yapacağını söyleyebilirdi. çay gelirken arkada çalan şarkı ile coştu yine gözyaşları "beni hatırladın mı" diyordu adam şarkıda... gideli 7 yıl olmuştu her yeri Emir dolu bu şehirden ve hiçbir bina inşa edilmeden kalmış sit alanı gibiydi hala kalbi. gelmese miydi geri? bekledi Miray'ı şarkı boyunca... 

sBrY 
23.10.2018
(ben ve birkaç kişi daha isimli kitaptan)