merAk

merak mayamda var ayol; eğer merak etmiyorsam, endişe duyulmaya başlanabilir benimle ilgili mesela... çünkü merak etmiyorsam hiç umurumda değil demektir olan ve biten...

bu başkalarında başka türlüdür belki ama bende çok net...

çocukluktan kalma bir alışkanlık bu bendeki, mesela çocukken sokakta bi deli görsem kim bu diye merak eder onu anneme göstermek için eve getirirdim, akabinde terliği yerdim ama bu benim merakımı perçinlerdi. :D

nefes alıp vermekle merakımı canlı tuttum tutuyorum da, her şeye dair meraklıydım bu zamana kadar ve bundan sonra da öyle meraklı kalacağım…

iyidir merak, canlandırır ve zihnimizi yıkar, keseler, alt üst eder, tazeler… meraklıysa bi insan neşelidir de aynı zamanda, neşe de verir çünkü her şey değişir zamanla ve yenilenmelidir insan MERAKLA… 

sBrY

18.04.2018

heYkel

Bu fotoğrafta kendini yontandan başka bir kimse görebiliyor musunuz?
Orada o taşın altında bir BEN var.
O’nun nasıl yontulacağı ve ortaya ne çıkacağı sadece benim sorumluluğumda. Bu konuda etrafımda taşın belki cinsini ve belki nasıl iyi yontulacağını bilen, belki elimdeki çekicin nasıl doğru vurulacağını bilen, çivinin hangi açılarla tutulacağını bilen, karanlıkta kaldığımda bana kendimi görmem için ışık tutan ÖĞRETMENLER vardı ve var olacaklar da. Bu rehberler kendimi nasıl ortaya çıkarabileceğim konusunda yön göstermek adına, konuyu bana olaylarla durumlarla anlatıp, belki de kendilerinin çekiç darbelerini göstererek destek olmuşlar ve olacaklardır da.
Minnetle hepsini kabul ederek yaşıyorum, yaşayacağım lakin; o taşın içindekinin ve o taş halime şekil verme işini yapanın ben olduğumu ASLA unutmuyorum. Kimsenin eline ne çekicimi ne de çivimi vermeyeceğim; şu zamana kadar buna izin verdiğim anlar oldu ve o zaman ortaya çıkan ben, BEN değil bir başka BEN’e benzemeye başladı. Ama HAYIR...
Şu hayatta ışık tutmayı bilen her bir rehberime sevgi ve minnetlerimle… Ben kendi kendimin heykeltıraşıyım, kendime şekil vermem için, sizi dinler ve izlerim lakin herkes kendi taşının heykeltıraşı, hayatımdaki tüm izler benim verdiğim emekle var oldu, bundan sonra da öyle olacak… Diğer türlüsü benim ruhuma ters…

sBrY
17.04.2018

solAk

ne zaman içim daralsa demli bir çay da bulmamışsam hele bir de, gider sırtımı bir ağaca yaslarım sakinleşmek için, o hiç sorgulamaz, nasılsam öyle kabul eder ve dinler beni.sevgim solaktır keza benim, bu yüzden kimi sevsem ona tersim, ama napiim tabiatım böyle, hayata solaklığım doğuştan...

sBrY
10.04.2016

yanlış anlaMa

sakın yanlış anlama derdimi anlatmak için zamanı kullandım sadece. ışık tutmak istedim akıp giden saniyelere. biliyorum çok uzun zamandır sevişmiyoruz, tenimin sesini duymuyorsun. ama olsun playback yapan bir kişilikle berabersin bana inat. üzülürdüm aslında başka zaman olsa buna lakin sen mutlu olacaksın diye de asmıyorum yüzümü. harcadık biz elimizdeki bozuklu zamanı. yedik bitirdik yaşamlarımızı. ilişkimiz ise önce una, sonra yumurta ve galetaya bulanip kızgın duygularda YANDI...

sabriye miray köroğlu

05.03.2011

emekleyen yazılar - 3

otururken kalkarken ne düşünüyoruz biz sürekli? bir plan var mı aklımızda yoksa gün ne getirirse isimli krokiye uyanlardan yani an ne gerektirise onu yapanlardan mıyız?

sabah kalktığımızda mesela, güneşin şakşakçısı kuşlar bütün gece sessizliğinin acısını çıkartırcasına konuşurken penceremizde - ki bu genelde hep serçe olur şehirlerde- kalkıp perdelerimizi açmak yerine, mutfağa gidip koyu acı kahve içenlerden miyiz ki acaba biz, leziz bir kahvaltı yapmak yerine ???

acizleştik, aciz kaldık gibi sanki biz yaşamdan. hatta bu da yetmedi, kaybettik üstüne üstlük aynı zamanda biz yaşamı. artık gazete sayfalarında hergün alışılır manşetlerce rastlar olduk " yaşama sevincimiz kayboldu, hükümsüzdür" haberlerine.

o kadar ki; ya çöplükte unutulmuş (!) bir bebek ya da üçüncü sayfada minik puntolarla yazılmış bir intihar haberiyle okuyoruz yaşam hükümsüzlüklerini.

yanımızda yöremizde ne kadar mutlu insan varsa onlar; ağaçlar, gelen ilkbahar, giden hazan, yağan kar taneleri, dalındaki kırmızı elma; bu üçüncü sayfa haberleriyle hükümsüzleşiveriyor aniden içimizi burarak. mutluluğumuzun "hükmü yok" haberleriyle donatılmış tam teşekküllü gazeteler, birgün öncesinin yitirilmiş, kaybolmuş sevinçlerini ve yaşamın renkli baskı - kimi zaman kuşe (!) kağıt- fotoğraflarını satışa sunuyor, ekleriyle beraber tabiki de. yüz degil, yetmisbes hic degil, elli kuruşa hergün satın alıyoruz artık kaybedilmişlik kolleksiyonunu gazete bayimizden.

eksikliğini hiç duymuyoruz artık farklılığın farklı olmanın. aynı giysiler içinde, aynı haberlere konu ve de konuk olarak neredeyse aynı beden oluyoruz. Tek beden kendimiz olmak yerine.

bu kadar insanın sığamayacağı bir aynı beden yaratmaya çalışıyoruz farklılığımıza sıkı bir rejim yaptırarak. sabah, öğlen, akşam ölçüyoruz ayna karşısında elalemciliğimizi bi şekilde: aynı olmaya daha ne kadar var diye.

aynıyız hepimiz farksızız artık.
eskiden TRT'de izlediğim tektip giysili insanlar - bana göre o zamanlar- sadece ağızlarını açıp kapatan insanlardı ve ben o zaman çocuktum tabi.
şimdi tek tip giysi içinde kimi görsem çevremde, hemen TRT' nin o hali geliyor aklıma ve bakıyorum o çocuğun gözü ile : bu tektip insanlar da ağızlarını açıp kapatıyorlar mı diye.

tüm bunları bir yana koyduğumuzda bir bakalım durumumuza.
ne zamandır hatırlanıyor çook uzaklardan gelen aşk mektupları, sevgilimize fark ettirmeden verdiğimiz sıcak öpücükler?
sabaha kadar uykusuzca yapılan uzun sohbetler, ne zamandır yapıl(a)mıyor?
ya o, bir anda karar verip 600km ötedeki arkadaşımızı dört saatliğine de olsa görmek için otobüse binip yola çizdiğimiz uzun altı saatlik sabırsız çizgi hala duruyor mu içimizde?


paslı bir demir gibi gıcırdıyor mu geçmişin anıları aynılıkların güneş görmeyen yatağında. ve biz, bir çemberin paslı halkaları olarak yaşamaya daha ne kadar dayanabiliriz ki, gökyüzünde her sabah işleyen parıltılı bir demir varken ???

sabriye miray köroğlu-1999
"metindeki gazete satis birimleri gunumuze cevrilmistir"

emekleyen yazılar - 2

tehlikeli oyunlar oynuyoruz hergün kendimizle, birbirimizle. korkularımız kanat çırparken semalarımızda, cesareti gönlümüzün en mahrem yerinde saklıyoruz kötü gunler için. Kötü günlerde kullanıyoruz onu. kötü günler iki nokta üst üste; gereksiz bir kavga, ayrılık, ümitsiz bir aşk...

minik minik kağıtlara yazarken kaçak kelimelerimizi cesaretimiz her nasılsa coşuyor da...biri bu kağıtları sehven bulup okuduğunda, o kağıtlar bir arkadaşımızın varsa kardeşimizin, abi ya ablamızın cesaretinin iyeligine geçiyor bizim büyük övgülerimizle. evlatlık veriyoruz cesaretli tarafimizi utancımıza. evden çıkarken elimize okunmak için tutuşturulan, bir mektuptan çıkmış olan ya da bir arkadaşınızın yolda görüp size verdiği ve bu kadar işinizin arasında okumayı unuttuğunuz bir kağıt parçası oluyor cesaretimiz o yazıyı bulup okuyanın ellerinde. bu olaydan sonra kelimelerimiz, isimsiz bir kağıt parçasında asılı, saklanıyor unutulmanın pençelerinde. oyunun kuralı bu çünkü : KENDİNOLAMAZSIN...

tehlikeli oyunlar oynuyoruz. büyük kentlerde insanlardan kaçan güvercinler, serçeler gibi kaçıyoruz kendimizden. kaçtıkça yaklaştıklarımız iki ayaklı liman şehirler oluyor. "merhaba" , "nasılsın", "kendine iyi bak", diyor o şehirler bize. onlara cevap verirken fark ediyoruz ki kaçılan bir liman şehriyiz biz de. "sana da merhaba", "iyiyim, sen?", " sen de kendine iyi bak" derken bu oyunu kuralları ile oynamanın dikenli rahatlığıyla "bu da tamam" diyerek devam ediyoruz oyunumuza...

adı hergün her saat değişebiliyor tehlikeli oyunumuzun. saklambaç oluyor bazen. sevgiyi bizi bulması icin EBE yapıyoruz. oysa O gözü kapalı sayarken biz, sek sek oynayarak yılları atlıyoruz tek ayak üzerinde çizgilere basmadan...

hepimiz ama hepimiz fark etmeden bir nefer gibi hareket ediyoruz oyunda. öyle ki; çelik çomaktaki çomak olup fırlatılıyoruz oradan oraya. ardımızda bizi yakalamak için koşturansa direnci kalmamış yalnızlığımız oluyor...

bir kırk yıl kadar gözü kapalı duvara dayalı olarak sayı saymış olan sevgi; " önüm arkam SOBE" deyip gözlerini açtığında; kendini, çelik çomak oynamaktan yorulmuşların bulunduğu bir içki sofrasında, aşkın koluna girmiş ve seksin kucağında fotoğraflanirken buluveriyor. o, fark etmeden herşeyiyle tüketmiş, her hale sokmuştuk biz sevgiyi gazete manşetlerinde, garsoniyerlerde, magazinlerin satır aralarında...

eee işte kendi gitmiş adı kalmıştı yadigar sevginin. aslında o da bence İsa gibi sadece bu dünyadan çekildi daha fazla ölmemek için içimizde. sevgi, ellerine ayaklarına çaktığımız çivilerin sızısını bırakıp içimize, yukarı yükseldi ve geldiği yerden bize bakarak onsuz yaşamımızı " kelime" siyle hayatımızı seyrediyor şimdi...

aslında yahuda gibi suçluyuz hepimiz.onun İsa'ya yaptığını biz sevgiye yapmış, yerini göstermiştik onun, yok etmeleri için oyunun çivili çarkları içinde. yokedicilerse oyuncular / oyun kurucular...

oyunumuzun dini haline getirip değiştirdiğimiz, her hale soktuğumuz, çeşitli çevirilerini yaptığımız sevgi; şimdi, cibilliyetinden faydalanılarak yarattığımız, çıkarlarla yaşayışımızı yukarıdan izlemekte...

tehlikeli bir oyun oynuyoruz arkadaşlar biz kelimelerle. herşeyi kelimelere bıraktık, yaşıyoruz. sevgikelimesi, umutkelimesi, aşkkelimesi, sevişmekkelimesi...vs. sadece dublörlerle çevrilen bir film ne kadar etkili olabilirse; sadece kelimelerle de o kadar etkili bizim yaşamımız. yaşamımız artık TEHLİKELİ bir OYUN. oyunun kuralı : KENDİNOLAMAZSIN...

sabriye miray köroğlu - 1999
"oğuz atay'ın 'tehlikeli oyunlar' kitabı okunduktan sonra yazılmıştır. kendisini saygi ile aniyorum."

emekleyen yazılar - 1

yalancıyım ben. hem de doğduğum günden beri. kıçıma şaplağı yediğim bir doğumhanede elime bir sepet yalan verdi, şimdi ustam olan yalancılar. kırdılar doğruların kollarını bacaklarını; satabilmem icin acındırarak insanlara yalanları, herhangi bir köşebaşında...
bir bebekken öğrendim yalan satmayı dünyaya. yalandan küstüm, yalandan ağladım. baktım ki ilgi çekiyorum,devam ettim yalancıktan yaşamaya.

sabriye miray köroğlu
1996

teSt

hayat; aynı arkalarında cevapları olan testler gibi.
cevaplara bakmadan doğruyu bulmaya çalışıyorsun; karalayıp yazıp çizip sağlama yapıyorsun ve işaretliyorsun kendi bulduğun cevabı.
mesela bazı soru(n)ları boş bırakıyor; kendine tanıdığın zamandan eğer arta kalırsa geriye dönüp o boş bıraktıklarını da çözmeye çabalıyorsun.
zamanın doluyor tabii, sonra cevapları zaten belli olan o soruları doğru mu yapmışım diye bi kontrol ediyorsun ve görüyorsun ki tüm çabayı aslında elinin altında olan cevapları bulmaya harcamışsın...
şimdi sorum geliyor ; desene bana senin yaptıkların mı, bulduğun çözümler mi, cevaplar mı kader, yoksa sen mi kaderin kendisisin...???

sBrY
05.04.2016