Orada o taşın altında bir BEN var.
O’nun nasıl yontulacağı ve ortaya ne çıkacağı sadece benim sorumluluğumda. Bu konuda etrafımda taşın belki cinsini ve belki nasıl iyi yontulacağını bilen, belki elimdeki çekicin nasıl doğru vurulacağını bilen, çivinin hangi açılarla tutulacağını bilen, karanlıkta kaldığımda bana kendimi görmem için ışık tutan ÖĞRETMENLER vardı ve var olacaklar da. Bu rehberler kendimi nasıl ortaya çıkarabileceğim konusunda yön göstermek adına, konuyu bana olaylarla durumlarla anlatıp, belki de kendilerinin çekiç darbelerini göstererek destek olmuşlar ve olacaklardır da.
Minnetle hepsini kabul ederek yaşıyorum, yaşayacağım lakin; o taşın içindekinin ve o taş halime şekil verme işini yapanın ben olduğumu ASLA unutmuyorum. Kimsenin eline ne çekicimi ne de çivimi vermeyeceğim; şu zamana kadar buna izin verdiğim anlar oldu ve o zaman ortaya çıkan ben, BEN değil bir başka BEN’e benzemeye başladı. Ama HAYIR...
Şu hayatta ışık tutmayı bilen her bir rehberime sevgi ve minnetlerimle… Ben kendi kendimin heykeltıraşıyım, kendime şekil vermem için, sizi dinler ve izlerim lakin herkes kendi taşının heykeltıraşı, hayatımdaki tüm izler benim verdiğim emekle var oldu, bundan sonra da öyle olacak… Diğer türlüsü benim ruhuma ters…
sBrY
17.04.2018
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder