emekleyen yazılar - 3

otururken kalkarken ne düşünüyoruz biz sürekli? bir plan var mı aklımızda yoksa gün ne getirirse isimli krokiye uyanlardan yani an ne gerektirise onu yapanlardan mıyız?

sabah kalktığımızda mesela, güneşin şakşakçısı kuşlar bütün gece sessizliğinin acısını çıkartırcasına konuşurken penceremizde - ki bu genelde hep serçe olur şehirlerde- kalkıp perdelerimizi açmak yerine, mutfağa gidip koyu acı kahve içenlerden miyiz ki acaba biz, leziz bir kahvaltı yapmak yerine ???

acizleştik, aciz kaldık gibi sanki biz yaşamdan. hatta bu da yetmedi, kaybettik üstüne üstlük aynı zamanda biz yaşamı. artık gazete sayfalarında hergün alışılır manşetlerce rastlar olduk " yaşama sevincimiz kayboldu, hükümsüzdür" haberlerine.

o kadar ki; ya çöplükte unutulmuş (!) bir bebek ya da üçüncü sayfada minik puntolarla yazılmış bir intihar haberiyle okuyoruz yaşam hükümsüzlüklerini.

yanımızda yöremizde ne kadar mutlu insan varsa onlar; ağaçlar, gelen ilkbahar, giden hazan, yağan kar taneleri, dalındaki kırmızı elma; bu üçüncü sayfa haberleriyle hükümsüzleşiveriyor aniden içimizi burarak. mutluluğumuzun "hükmü yok" haberleriyle donatılmış tam teşekküllü gazeteler, birgün öncesinin yitirilmiş, kaybolmuş sevinçlerini ve yaşamın renkli baskı - kimi zaman kuşe (!) kağıt- fotoğraflarını satışa sunuyor, ekleriyle beraber tabiki de. yüz degil, yetmisbes hic degil, elli kuruşa hergün satın alıyoruz artık kaybedilmişlik kolleksiyonunu gazete bayimizden.

eksikliğini hiç duymuyoruz artık farklılığın farklı olmanın. aynı giysiler içinde, aynı haberlere konu ve de konuk olarak neredeyse aynı beden oluyoruz. Tek beden kendimiz olmak yerine.

bu kadar insanın sığamayacağı bir aynı beden yaratmaya çalışıyoruz farklılığımıza sıkı bir rejim yaptırarak. sabah, öğlen, akşam ölçüyoruz ayna karşısında elalemciliğimizi bi şekilde: aynı olmaya daha ne kadar var diye.

aynıyız hepimiz farksızız artık.
eskiden TRT'de izlediğim tektip giysili insanlar - bana göre o zamanlar- sadece ağızlarını açıp kapatan insanlardı ve ben o zaman çocuktum tabi.
şimdi tek tip giysi içinde kimi görsem çevremde, hemen TRT' nin o hali geliyor aklıma ve bakıyorum o çocuğun gözü ile : bu tektip insanlar da ağızlarını açıp kapatıyorlar mı diye.

tüm bunları bir yana koyduğumuzda bir bakalım durumumuza.
ne zamandır hatırlanıyor çook uzaklardan gelen aşk mektupları, sevgilimize fark ettirmeden verdiğimiz sıcak öpücükler?
sabaha kadar uykusuzca yapılan uzun sohbetler, ne zamandır yapıl(a)mıyor?
ya o, bir anda karar verip 600km ötedeki arkadaşımızı dört saatliğine de olsa görmek için otobüse binip yola çizdiğimiz uzun altı saatlik sabırsız çizgi hala duruyor mu içimizde?


paslı bir demir gibi gıcırdıyor mu geçmişin anıları aynılıkların güneş görmeyen yatağında. ve biz, bir çemberin paslı halkaları olarak yaşamaya daha ne kadar dayanabiliriz ki, gökyüzünde her sabah işleyen parıltılı bir demir varken ???

sabriye miray köroğlu-1999
"metindeki gazete satis birimleri gunumuze cevrilmistir"