yeNiyıl

size iyi yıllar dilemiyorum ahali, iyi hayatlar öneriyorum...
hayatı bi kenara koymuşuz bakıyorum ve adına YAŞAM dediğimiz bir hengame ile boğuşmaktayız…
en baştan başlayalım mı HAYAT’a, ama öyle gazla toz bulutuna kadar gitmeden, elimizdeki malzeme ile…
nefes almakla başlayalım mesela… her doğan güne merhaba demekle… sağlığımız yerindeyken şükretmekle… karar vermekle… kararı gerçekleştirmekle…
ertelediğimiz o seyahate çıkmakla… yemeyeyim dediğimiz sütlü çikolatayı yemekle… sabah erken kalkıp kendimize günaydın deyip gülümseyerek yürümekle… sevmediğimiz bi sohbeti hadi bana eyvallah deyip terketmekle…
sokakta saz çalan amcaya gülümseyerek onu dinlemekle… kitapçıda görüp ha bugün ha yarın alayım dediğimiz kitabı almakla… almakla kalmayıp bi demlik çay içiminde bitirmekle… bir sinema bileti alıp dilediğin filme tek başına gitmekle... uzaktaki bi dostu aramakla… yakındaki bi çocuğa sevgi ile sarılmakla… bağımlı olduğun her ne varsa ondan özgürleşmekle… evde zaten üç kazağın varsa bi dördüncüsünü almaktan vazgeçmekle… sokak ortasında, içinden geldiği gibi dans etmekle… on yıl sonra bile vefa etmekle… her AN sevmekle… hep aşık olmakla…
BAŞLAMAK gerek bazen… hayat dediğimiz bir DÖNGÜ, biter başlar, biter başlar… o döngü’nün ta kendisiyiz; HAYAT biziz… anlayacağınız bu yıl kendimizden başlamamız lazım YAŞAMAYA, yani HAYAT’a…
deriiiin bi nefes alalım şimdi ve içimizden bi dilek tutalım, tuttuk mu? tamam, açın sevdiğiniz herhangi bir radyo istasyonunu… o ilk çalan parça size benden gelsin…
neşe ile ahali… hoşça geçirelim HAYATımızı, yılın hangi sayılarda olduğunun ehemmiyeti olmadan… yarın ölmek mümkün, ama esas olan şu AN CESARETİMİZ VAR MI YAŞAMAYA ???

sBrY
31.12.2016